‘… Krijger één. Strek nu je voorste been, draai je beide voeten een kwartslag naar links, plaats je rechterhand aan de buitenkant van je andere enkel, open je vrije arm in een rechte lijn naar het plafond en probeer die na te kijken. Adem door de pijn heen.’

Wat ze er niet bij vertelt is hoe ik tussendoor mijn hoofd onder mijn oksel door moet manoeuvreren om te observeren wat ze bedoelt en teleurgesteld te constateren dat het mij aan flexibiliteit ontbreekt, om maar niet te spreken van balans.

Het schijnt de kunst van yoga te zijn, om de kloof tussen wat is en wat ik mis te leren accepteren, al dacht ik vooral te werken aan mijn rompstabiliteit, zodat ik er blessurevrij van weg kan blijven rennen, het liefst lang en vaak en ver.

In ons midden flakkert een waxinelichtje dat al de hele les uit dreigt te gaan. Ik ben niet zo van het zweverige. Bij mijn poging om te balanceren viel ik laatst nog letterlijk uit evenwicht, met een bonk en een koprol over de mat. Afgelopen dagen plat op mijn ziel.

Vanavond lukt het niet om mijn emoties om te buigen in een twist, de rek is eruit, de spanning staat op strak. ‘Pas op met het overstrekken van je ellebogen,’ waarschuwt de juf, terwijl het voelt alsof mijn vertrouwen is geknakt, in een hoek waar ik het niet meer uit terug gevouwen krijg.

Een laatste stretch en dan mag ik gaan liggen, languit op mijn rug. De lichten uit, de ogen dicht, de wereld naar buiten en ik naar binnen gericht. Muziek klinkt in het donker. ‘Say something, I’m giving up on you.’ De klanken resoneren in mijn wezen, raken de frequentie van mijn kwetsbaarheid. ‘And I am feeling so small. It was over my head. I know nothing at all.’

Een golf zwelt aan. Ik leg mijn handen op mijn heupen, maar mijn lijf, het luistert niet langer naar mij. Mijn buik begint te schokken, oncontroleerbaar, in horten en stoten. ‘And I will stumble and fall. I’m still learning to love. Just starting to crawl.’

Ik kijk omhoog, uit alle macht kijk ik omhoog naar het plafond. Zodra ik knipper, vloeit een traan uit mijn ooghoek in een rechte lijn naar de bovenkant van mijn oor. Ik adem, door de pijn heen, het hele nummer, net zo lang tot het stopt. Mijn lesje nederigheid.

Dan pas haal ik een hand over mijn slapen. De lichten aan, ‘Namasté,’ het kaarsje uit. ‘Stond de muziek niet te hard?’ vraag de juf, terwijl ik langzaam opsta en mijn matje oprol, alsof ik daarmee alles weer terug kan brengen tot een beter hanteerbaar formaat.

‘Nee hoor,’ antwoordt mijn eigen stem, die bijna weer gehoorzaam is, ‘de muziek stond niet te hard.’ Mijn verdriet stond te hoog.

6 replies
  1. Hilde
    Hilde says:

    Wat muziek met je kan doen… en hoe lenig jij bent met taal. Ongelovelijk flexibel met taal ben je. Het raakte mij.

    Reply
    • jetskevanderschaar
      jetskevanderschaar says:

      Het heeft soms haast iets magisch, de kracht van muziek. Dank voor je prachtige compliment, dat raakt mij dan weer. En fleurt enorm op!

      Reply
  2. Heleen
    Heleen says:

    Wauw… Ik ben dus niet de enige die dat overkomt bij yoga. Zo herkenbaar. Maar ook het tegenovergestelde: ik ben een tijdje terug zelfs een keer in slaap gevallen tijdens de eindontspanning!
    Mooi geschreven Jetske, je liet de tranen ook bij mij verschijnen.

    Reply
    • jetskevanderschaar
      jetskevanderschaar says:

      Ja, ik ook! Vond ik ook een bijzondere ervaring. Ik was misschien maar even weggedoezeld, maar toen de lichten weer aan gingen, was ik helemaal de kluts kwijt. Alsof ik die dag voor de tweede keer op moest staan ???? Dankjewel voor je mooie reactie Heleen!

      Reply
  3. Jose Egging
    Jose Egging says:

    De krijgershouding eerst zien en visualiseren had je een hoop afleiding bespaart wellicht. Droog je tranen en neem je lesje in geduld em groei mee opgerold in je yogamatje. Concentratie Confrontatie Controle… Dit steeds ietsje meer wens ik je toe Jeske

    Reply
    • jetskevanderschaar
      jetskevanderschaar says:

      Eens. Als ze ‘krijger een’ zegt, weet ik inmiddels wat ik moet doen, maar van daaruit naar de driehoek en iets vergelijkbaars maar dan met je bovenlijf precies andersom, dat was even nieuw ???? Dank voor je lieve, wijze woorden José, ik neem ze mee!

      Reply

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *