Een landschap dat emotie verbeeldt

Grou-Jirnsum, Akkrum, Heerenveen.
Ze ziet niets van de kale Friese vlakte, met het gras te vruchtbaar groen, de lucht te luchtig blauw. Ze ziet niets van het uitgestrekte, rechtgehoekte, versgemaaide vergezicht. Ze ziet niets van het onbezorgde nieuwe leven, jong en onbezonnen dartel in de wei, klein en onvermoeibaar lustig in de vaart. De kerk die daar reeds eeuwen roerloos stond. De zon.
Ze ziet niets van het godvergeten vaderland waarvan ze zo vaak afscheid nam.
Ze ziet haar zwaaien, zeven jaar geleden, met haar zachte sterke blik. Toen zij het was die haar verliet in plaats van andersom.
Haar ogen horten, stoten non-stop door het panorama om haar heen, de sneltreinvaart te groot om langer dan een glimp te rusten op een beeld. Ze is er al voorbij, voordat ze kan beginnen te bevatten, laat staan voordat ze het herkent, voordat het went.
Steenwijk, Meppel, Zwolle. Overstap.
Twee tassen hobbelt ze de trap op en weer af, tegen mensen in, de moeders met hun dochters, oma’s met hun kleinkind, oude dames, ouder dan zij ooit zal zijn. Ze wacht acht zinloze minuten stilstaand stil op het perron, totdat haar reis hervat.
Wijhe, Olst, Deventer.
Een gloed daalt licht en dun, over het uitgerekte, rondgehoekte, bontbebloeide vergezicht. De kleuren bleken, vlakken af en warmen even op, een schaduw groeit tot schemering en dooft ze in het donker uit.
Haar afgewende silhouet ontsluiert in de ruit, het hoofd bewegingloos, de wimpers neer.
Ze had nooit gedacht dat het verleden op zou doemen in het heden, dat het haar rechts in zou halen en voorbij zou schieten, zo haar toekomst in.
Drie weken, anderhalve dag, een kopje koffie en een lach, de tijd raast haar voorbij in twee uur negenendertig.
Arnhem Zuid, Elst, Lent.
Haar slotgracht over. Thuis.

honderdachtentachtig-kilometer

4 replies
  1. tieneke
    tieneke says:

    ouder dan ze ooit zal zijn…wat doet dat pijn. Schrijven is niet vooral durven voelen en weer durven geven….en jij doet dat op jouw manier…heel mooi, beschaafd (vandaar schaven? Waar geschaafd wordt vallen spaandels)

    Reply
  2. tieneke
    tieneke says:

    ouder dan ze ooit zal zijn…wat doet dat pijn. Schrijven is niet vooral durven voelen en weer durven geven….en jij doet dat op jouw manier…heel mooi, beschaafd (vandaar schaven? Waar geschaafd wordt vallen spaandels). Het raakt me hoe je je moeder met mededogen en persoonlijk beschrijft en juist daardoor een laag dieper gaat.

    Reply
  3. José Egging
    José Egging says:

    Als dit niet roert, als dit niet raakt….. door deze indringende compositie van woorden breng je me dichter bij de belevingswereld van je moeder.
    Het contrast zo groot van nieuw leven en een stilgevallen geest en lichaam. En jij dit alles beschouwt Jetske!

    Reply

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *